Tag Archives: εκπαίδευση

«Γιαλαντζί Ανάπτυξη»

Standard

Μου αρέσει ιδιαίτερα η νοοτροπία των αρχόντων της αδελφής πόλης του Αγίου Νικολάου. Τόση κουβέντα γίνεται για την απαξίωση των ιδρυμάτων της τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης ιδιαίτερα στην ελληνική περιφέρεια. Τα τμήματα των ΤΕΙ στο νομό μας καταρρακώθηκαν εφέτος λόγω οικονομικής κρίσης και αλλαγής τάσεων των προτιμήσεων των υποψηφίων. Οι οικονομικές σχολές δέχονται πιέσεις σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της επικρατείας με την εξαίρεση των πολύ αναγνωρισμένων τμημάτων του κέντρου.

Σε όλο αυτό τον πανικό με μια κυβέρνηση που έχει αναγάγει τη δημιουργία των ιδιωτικών πανεπιστημίων στο κυνήγι του “άγιου δισκοπότηρου” τα οποία θα προσφέρουν κυρίως τα γνωστικά αντικείμενα διοίκησης και οικονομίας – μιας και είναι αντικείμενα εντάσεως εργασίας και όχι τόσο κεφαλαίου, (δεν απαιτούν υποδομές Ιατρικής Σχολής ή Πολυτεχνικής Σχολής) οι γείτονές μας ζητούν, κινητοποιώντας την κοινωνία του Αγίου Νικολάου και γενικότερα του νομού Λασιθίου μέσω της Νομαρχίας και άλλων φορέων – Εκκλησία, Επιμελητήριο, την ίδρυση Πανεπιστημιακής Σχολής στην πόλη τους.

Άποψη μου είναι όχι άλλες σχολές στην περιφέρεια. Ούτε ΤΕΙ, ούτε ΑΕΙ. Ούτε ΙΕΚ.

Κι αυτές που υπάρχουν να εκπαιδεύσουν τους ενήλικες με ανοιχτές διαδικασίες σε νέες τεχνολογίες και ιδέες στα πλαίσια της διαρκούς εκπαίδευσης.

Άλλες είναι οι ανάγκες μας.

Αντί να δημιουργούμε πλούτο, -μάλλον στέρεψαν οι ιδέες και η επιχειρηματικότητα-, αναμένουμε τον κρατικό κορβανά να ρίξει λίγα ψιλά στην έρμη επαρχία. Στον «καταφρονεμένο» Νομό Λασιθίου. (Ή μήπως δεν είναι καταφρονεμένος, απλά κινείται σε ένα παράλληλο σύμπαν ζητώντας η κάθε μεριά τα δικά της από τα λεφτά που το κράτος δεν έχει δα και την καλύτερη των προθέσεων να μοιράσει, αντί να κατατεθεί ένα κοινό σχέδιο δράσης όλου του νομού με έργα άξονες που θα μετατρέψουν όλο το νομό σε μια ενότητα διαφορετικής, αλλά οπωσδήποτε βιώσιμης ανάπτυξης;)

Φρονώ ότι αυτή η κίνηση έχει σκοπό εντυπωσιασμού και καθαρά επικοινωνιακό χαρακτήρα.

Κύριοι ταγοί…

Η οικονομική κρίση δεν έχει αρχίσει ακόμη. Ο ουρανός αχνοψιχαλίζει…Η μπόρα είναι μπροστά μας.

Παλιά ζητούσαν οι κοινωνίες στρατόπεδα, τώρα ζητάνε σχολές. Απαξιώθηκε το στράτευμα, απαξιώνεται και η παιδεία. Σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία, αναγκαστικά η εκπαίδευση πρέπει να είναι ανταγωνιστική. Ιδίως δε ουμανιστική. Ο ανθρωπιστικός χαρακτήρας έχει χαθεί προ πολλού μιας η διοίκηση και η διαχείριση της οικονομίας σε μίκρο- και μάκρο- επίπεδο γίνεται από αλχημιστές και στυγνούς στατιστικούς υπολογισμούς που καμία σχέση δεν έχουν με την καθεαυτή ανάπτυξη.

Τα δεδομένα έχουν αλλάξει. Οι μελέτες που κατά καιρούς παρουσιάζονται ως πολιορκητικοί κριοί για θεσμοθέτηση των αιτημάτων είναι στατικές και επιτρέψτε μου να πω παρωχημένες.

Συγγράφονται από στοιχεία κυρίως δευτερογενή απ’ αυτά που παρουσιάζουν κατά καιρούς άλλες μελέτες (τύπου δημιουργικής λογιστικής).

«Αδήριτος η ανάγκη δημιουργίας νέας σχολής..», «…παλλαϊκό αίτημα της τοπικής κοινωνίας….» και άλλα αποδεικτικά στοιχεία της ανάγκης οικοδομήσεως και λειτουργίας νέας σχολής.

Ήδη στην ΤΕΔΚ Λασιθίου οι υπόλοιποι Δήμαρχοι του Νομού έβγαλαν κάρτα στον Δήμαρχο Αγίου Νικολάου. Αναμένεται η συνέχεια….

Ιεραπύτνιοι…

Συνεργασία, λοιπόν, είτε σα μια γροθιά λασιθιώτικη, αν θέλουν και οι υπόλοιποι, είτε μόνοι μας, με άλλους εκτός νομού, αν δε θέλουν. Ξα ντως!

Πάντως, μιλώντας για τα δικά μας, βέλτιστο θα ήταν να παραμερίσουμε τις διαφορές μας και να βρούμε τα σημεία που μας ενώνουν.

Αν δε θέλει η αγορά πχ ντομάτα ΑΑ «για σαλόνια», μα ντομάτα ΑΑ σε τιμή «για τα γουρούνια», ας πάμε σε άλλη αγορά σα μια γροθιά, ας πάμε για άλλα προϊόντα που δεν τα παράγει κανείς άλλος μέχρι τώρα.

Αυτό που εκτόξευσε την Ιεράπετρα τη δεκαετία του 70 και του 80, αν το ξεχάσατε ή αν δεν το κατανοήσατε ποτέ ήταν η ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ και η εκμετάλλευση των φυσικών και ανθρωπογενών πλεονεκτημάτων του τόπου μας.

…Τόσα βότανα ενδημούν στα βουνά μας που τα χρειάζεται η βιομηχανία υγείας…

…Ένα κρασί δεν καταφέραμε να εμφιαλώσουμε επώνυμα από την Ιεράπετρα -συνολικά- ποτέ….

…ούτε μια μποτίλια λάδι, κι ας είναι το καλύτερο….

Τα συμφέροντα κάποιων υπερισχύουν των πολλών γιατί οι πολλοί δεν καταλαβαίνουν ή κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν ότι η προσωπική προσπάθεια μπορεί να επηρεάσει μέσω της θετικής ανάδρασης ολόκληρο το σύστημα.

Με ρωτάει ένας φίλος μου κάθε φορά που βρισκόμαστε τι είναι “ανάπτυξη” τι «επένδυση» και τι είναι “κόστος”. Ανάπτυξη χωρίς κόστος δεν υφίσταται. Πάντα θυσιάζουμε κάτι για να απολαύσουμε κάτι άλλο. Πρέπει να κατανοήσουμε ότι το παράδειγμα της τοπικής μας ανάπτυξης έχει εγκλωβιστεί σε ένα «αναποτελεσματικό μονοπάτι» που μπορεί να δείχνει ακόμη σημάδια δυνατοτήτων, αλλά πιθανότατα θα μας βγάλει σε λάθος “βουνό”. Έχουμε ανάγκη μιας νοοτροπίας “αύξουσας” και όχι “φθίνουσας απόδοσης”.Έχουμε ανάγκη τη μη επιδίωξη της ισορροπίας και τη μη μοναδική λύση! Ο χώρος των δυνατοτήτων παρέχει τη δυνατότητα διεξαγωγής μη πεπερασμένων παιχνιδιών, που δεν κολλάνε στο παρελθόν! Το παρελθόν αλλάζει ανάλογα με αυτό που συμβαίνει στο μέλλον. Απλά, η φράση “έτσι το έκανε ο πατέρας μου έτσι το κάνω και εγώ”, πλέον είναι κενή νοήματος. Βέβαια τα οικονομικά της φθίνουσας απόδοσης και τα οικονομικά της αύξουσας απόδοσης εκπροσωπούν δύο διαφορετικούς κόσμους. Τον παλιό και τον νέο αντίστοιχα. Η Γεωργία ακολουθεί το νόμο της φθίνουσας απόδοσης αλλά πρέπει να μπολιαστεί με την φιλοσοφία της αύξουσας απόδοσης ιδιαίτερα αν γίνει δραστηριότητα έντασης γνώσης (βλέπε Ολλανδία, Ισραήλ). Αν εξακολουθήσουμε να είμαστε εστιασμένοι στην παραγωγή τότε με την υπάρχουσα δομή του συστήματος παραγωγής και εμπορίας τα προβλήματα θα διογκώνονται. Πρέπει να πειραματιστούμε και να βρούμε εκείνες τις διόδους στο πέλαγος της πολυπλοκότητας. (Στο παρελθόν η αρχική εγκατάσταση στεγασμένης αγροτικής παραγωγής ήταν ταξίδι σε terra incognita. Ακολούθως το παράδειγμα υιοθετήθηκε απο όλους. Όμως ο κύκλος έχει κλείσει τουλάχιστο στην παρούσα μορφή του).

» Επένδυση» με την ισχύουσα πρακτική είναι πχ η δημιουργία και η δραστηριοποίηση ενός μεγάλου supermarket εξωχώριν συμφερόντων, το οποίο ενώ φαινομενικά δηιμουργεί απασχόληση και πλούτο στην περιοχή ουσιαστικά προκαλεί αποεπενδύσεις άλλων ομοειδών επιχειρήσεων, χάσιμο θέσεων εργασίας, εκτίναξη τιμών γης μιας και αγοράζει σε πολύ υψηλές τιμές γη δημιουργώντας νέες αντικειμενικές αξίες στην περιοχή κοκ.

Όσο πιο παγκοσμιοποιημένη η οικονομία τόσο μεγαλύτερη δύναμη των μικρών παικτών όπως αναφέρει και ο Naisbitt. Ζούμε σε κοινωνίες πολλαπλών επιλογών. Τις προάλλες χτύπησε το τηλέφωνο και στην άλλη άκρη ήταν μια φωνή από την Ινδία (!) που επικοινώνησε άμεσα λόγω ενός mail που είχα στείλει μια ημέρα πριν για να μου δώσει τιμή και ποσότητα ενός προϊόντος. Αυτή είναι η παγκοσμιοποίηση. Πολλά θετικά και πολλά αρνητικά. Η πολυπλοκότητα του σημερινού συστήματος επιτακτικότερα από ποτέ επιτάσσει την απορρόφησή της και όχι την κατά μέτωπο αντιμετώπισή της.