Tag Archives: δημοκρατία

Από τη δημοκρατία των νάνων στη Νανοδημοκρατία

Standard

«Πρώτα αδιαφορούν. Μετά σε γελοιοποιούν.

Κατόπιν σε φοβούνται. Στο τέλος σε ασπάζονται».

Μαχάτμα Γκάντι

Η φύση έχει εφεύρει πραγματικά εκπληκτικούς τρόπους για να επιλύει τα προβλήματα που αντιμετωπίζει τόσο σε μακροσκοπικό όσο και σε μικροσκοπικό επίπεδο. Είναι πραγματικά θαυμαστό το γεγονός της ζωής και τα προβλήματα που σε βάθος δισεκατομμυρίων χρόνων η φύση έχει επιλύσει για να φτάσει η ζωή και η έμβια νοημοσύνη σε αυτά τα θαυμαστά επίπεδα εξέλιξης.

Είναι, επίσης, πραγματικά εκπληκτικός ο βαθμός της γνώσης και της αποκρυπρογράφησης των μυστικών της φύσης. Από τον Δημόκριτο και την «ατομική του επανάσταση»  και τον Αβογκάντρο φτάσαμε στην νανοτεχνολογία.

Αναφέρομαι στη Νανοδημοκρατία, κατ’ αναλογία, γιατί σε απειροστικά μικρό επίπεδο πρέπει να αναδομήσουμε και να αναεπινοήσουμε αυτό για το οποίο εμείς οι Έλληνες επαιρόμαστε ως εφευρέτες του. Τη Δημοκρατία. Από το πώς μιλάμε και συμπεριφερόμαστε στους συμπολίτες μας και στους πολιτικούς αντιπάλους μας μέχρι τους τρόπους και τις πολιτικές που θα χαράξουμε και που θα σηματοδοτήσουν το μέλλον μας.

Και το μέλλον είναι διαφορετικό.

Προκύπτει από πολλές και μικρές λεπτομέρειες που το «ωχ αδελφέ» με τις καταστροφικές του συνέπειες μας έφερε ως εδώ. Αναφέρομαι εδώ στη δημοκρατία των νάνων. Αυτή η δημοκρατία και αυτή η κοινωνία πρέπει να είναι οραματικά ευγνώμων και ευμνήμων. Να σταματήσει να τιμά το παρελθόν ως προγονοπληξία λες και κατατρυχόμαστε από συμπλεγματικές ενοχές απέναντι στους αρχαίους, αλλά και στους νεότερους έλληνες που έγραψαν ιστορία. Και σήμερα γράφεται ιστορία. Από τα χωράφια του μόχθου μέχρι τα θρανία της γνώσης και από τους πάγκους εργασίας μέχρι τα γραφεία δημόσιων και ιδιωτικών υπαλλήλων και εργαζομένων. Αναμφίβολα βρισκόμαστε σε κομβικό σταυροδρόμι. Ας δούμε το μέλλον ενωμένοι σε μια κοινή πορεία. Αυτοί που ωφελήθηκαν πάντα από τους διχασμούς όποτε και αν έγιναν, είναι αυτοί που πάντα θέτουν εμπόδια σε οραματικές διαδικασίες. Είναι αυτοί που δεν έδωσαν τίποτα σε κανέναν και αξίωσαν τα πάντα από όλους.

Στο πέρασμα του χρόνου έχουν δημιουργηθεί άτυπες δομές ισχύος που σε πλείστες περιπτώσεις έχοντας εμφιλοχωρήσει στα τυπικά δίκτυα ιεραρχίας και εξουσίας (στη δημόσια και ιδιωτική σφαίρα) καθιστούν δυσχερή ή αδύνατη την επίτευξη συλλογικών στόχων.

Σε φυσικό επίπεδο θα αναφερόμασταν σε κύτταρα ξενιστές που θα καθιστούσαν τον οργανισμό που τα «φιλοξενούσε» ανήμπορο να αντιδράσει στην επώαση και στην εξάπλωσή τους. Φαινόμενα όπως η διαφθορά, η αναξιοκρατία, η παραοικονομία έχουν κατορθώσει να δημιουργήσουν ένα πλέγμα σχέσεων ανάμεσα σε πρόσωπα, φορείς, συμπεριφορές που αν και δρουν αυτόνομα χωρίς κάποιο κεντρικό σχεδιασμό ή στόχο, με ένα αυτοοργανούμενο τρόπο έχουν «επιβληθεί» μέχρι σήμερα σε συλλογικό επίπεδο δημιουργώντας αλλοιώσεις και προβλήματα.

Όπως, λοιπόν, οι ξενιστές έχουν αναπτύξει ικανότητες αντοχής και αυτοσυντήρησης με τον ίδιο τρόπο πρέπει να επινοηθούν τρόποι αντιμετώπισής τους. Το «παλιό –κυρίαρχο- παράδειγμα» κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης έχει εξαντλήσει τη δυναμική του. Τα συμπτώματα παθογένειας του είναι οι γενεσιουργές αιτίες της αποδόμησής του.

Αν η κοινωνία επιδιώκει τη συνέχισή τους τότε κανένα πρόβλημα. Ας συνεχίσει η αποδόμηση. Αν η κοινωνία, όμως, – οι συνασπισμοί πολιτών και ελεύθερων ανθρώπων όπως θέλουμε να λεγόμαστε- αποφασίζει διαφορετικά, τότε πρέπει να δράσουμε. Και εδώ είναι μια από τις βασικές πηγές του προβλήματος που πρέπει να επιλύσουμε. Έχουμε αφήσει πολύ καιρό τώρα ανθρώπους που επιδιώκουν το προσωπικό τους συμφέρον και μόνο λόγω πραγματικών ή ιδεατών ικανοτήτων να αποφασίζουν για το σύνολο. Αυτό γίνεται κυρίως μέσα από ένα πολιτικό και οικονομικό σύστημα, όπου δεν υπάρχουν τα απαιτούμενα θεσμικά αντίβαρα στον αυτοπεριορισμό .

Τα φαινόμενα διαπλοκής και διαφθοράς παρουσιάζονται σε διάφορα επίπεδα. Εθνικά και υπερεθνικά. Απλά διαφοροποιείται ο βαθμός έντασης και δημοσιότητας που λαμβάνουν. Φορείς που μέχρι χθες κατηγορήθηκαν για φαλκίδευση οικονομικών καταστάσεων, σήμερα – για παράδειγμα- αξιολογούν την πιστοληπτική ικανότητα και τη φερεγγυότητα της ελληνικής και άλλων οικονομιών.

Χρειαζόμαστε, κατ’ αναλογία, τη δημιουργία και ανάπτυξη λευκοκυτταρικών δημοκρατικών δομών και ενδυνάμωση των υπαρχόντων δημοκρατικών θεσμών.

Αυτό που θα πρέπει να γίνει κατανοητό από τη νέα διοίκηση είναι να μην περιπέσει σε κατάσταση εντροπίας, όπως έπεσε η προηγούμενη σε απίστευτα σύντομο διάστημα.

Όταν δεν υπάρχει αξιολόγηση ουσιαστική και δίκαιη. Όταν μικροκομματικές σκοπιμότητες καταδεικνύουν ποιοι θα προαχθούν, όταν δεν υπάρχει λογοδοσία όλων των θέσεων στους ανωτέρω, τότε θαυμαστό είναι πως στέκει ακόμη αυτή η κρατική μηχανή.

Χρειάζεται θάρρος και σαρωτικές τομές. Όχι στους κομματικά αντίθετους. Αλλά σε αυτούς που αντιτίθενται σθεναρά στη δημιουργία ενός κράτους υπηρέτη του δημοσίου συμφέροντος (αυτοί ειλικρινά υπάρχουν παντού).

Αξιώνουμε ένα κράτος που ο πολίτης και ο φορολογούμενος θα αντιμετωπίζονται, όχι ως εκ προοιμίου οχλούντες (τη νιρβάνα κάποιων)  ή ύποπτοι φοροδιαφυγής, αλλά ως συμμέτοχοι και αρωγοί στην προσπάθεια νοικοκυρέματος αυτής της χώρας και δίκαιοι κριτές του έργου που επιτελείται.

Αναφέρθηκα στη νανοδημοκρατία γιατί οι εφαρμογές της νανοτεχνολογίας διαμορφώνουν ήδη το μέλλον μας την κοινωνία και την οικονομία μας. Το αύριο είναι ήδη παρόν.

Ας κουράσουμε λίγο το μυαλό μας και ας δημιουργήσουμε εκείνα τα ανθεκτικά μιμίδια που θα πολεμήσουν την αποσάθρωση, τη μιζέρια και την κοινοτυπία. Να σκεφτούμε δημιουργικά, με αυτεπίγνωση και συνείδηση ότι αποδομώντας ή ανεχόμενοι την αποδόμηση δημοκρατικών δομών συνύπαρξης και ελευθερίας δημιουργούνται οι  προϋποθέσεις εγκαθίδρυσης μιας φοβικής κοινωνίας, όπου μας φταίνε για όλα οι άλλοι (οι μετανάστες, οι αστυνομικοί, ο γείτονας, οι ξένοι εταίροι) και ποτέ εμείς.

Σημείωση: στην ιστοδιεύθυνση:  ftp://ftp.cordis.europa.eu/pub/nanotechnology/docs/nano_brochure_el.pdf μπορείτε να δείτε μια συνοπτική περιγραφή της ιστορίας και των εφαρμογών της νανοτεχνολογίας.


3 Σεπτέμβρη & 4 Οκτώβρη

Standard

3 Σεπτέμβρη & 4 Οκτώβρη

Αν οι ημερομηνίες έχουν κάποια ιδιαίτερη ιστορική νοηματοδοτική ισχύ που υπερβαίνει τα προηγούμενα και τα επόμενα, τότε η 3η Σεπτεμβρίου και η 4η Οκτωβρίου του 1974, –αν θέλουμε να επικεντρωθούμε, στο νεοελληνικό, μεταπολιτευτικό πολιτικό/κομματικό παίγνιο και γίγνεσθαι-, αποτελούν, ως τέτοια, ορόσημα της απαρχής/μετεξέλιξης της ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας.

Στις 3 Σεπτέμβρη 1974 ιδρύθηκε επίσημα το ΠΑΣΟΚ. Στις 4 Οκτώβρη του ίδιου έτους ιδρύθηκε επίσημα η ΝΔ. Απαιτήθηκαν 1.198 λέξεις για την ιδρυτική διακήρυξη της Νέας Δημοκρατίας και 2.410 λέξεις για την αντίστοιχη του ΠΑΣΟΚ.

Απαιτήθηκαν 35 χρόνια για να φτάσουμε να αναρωτηθούμε, ίσως εντονότερα από κάθε άλλη φορά, που πάμε τώρα που το πορτοφόλι συρρικνώθηκε και ίσως φαίνεται ο πάτος του πηγαδιού.

Στόχος και βλέψη των 2 πολιτικών κομμάτων, τότε, εκπροσώπων της μίκρο-, μέσο-,  και μάκρο αστικής τάξης (σήμερα), η κατάληψη της εξουσίας προς όφελος του Ελληνικού λαού, των κυριαρχικών δικαιωμάτων του, της ευημερίας και της ευτυχίας (ΝΔ), της κοινωνικής δικαιοσύνης (σε όλες τις εκφάνσεις) και του πλατέματος της γνώσης (ΠΑΣΟΚ) ανάμεσα σε άλλα.

Τα χρόνια πέρασαν, εμείς και αυτά μεγάλωσαν, παλιοί έφυγαν, νέοι έρχονται και η ουσία του πράγματος παραμένει αναλλοίωτη. Δεν χρειαζόμαστε διλήμματα και μανιχαϊσμούςγια να εκφράσουμε το υπέρτατο δημοκρατικό μας δικαίωμα. Δεν υπάρχει λόγος πόλωσης για το ποιος θα κυβερνήσει τη χώρα. Χρειαζόμαστε μια νέα εξελικτική αντίληψη σκέψης και δράσης, προσωπικής και συλλογικής.  Χρειαζόμαστε ηγεσίες δυναμικές, ρηξικέλευθες, οραματικές, ικανές να συλλάβουν το αύριο και να οδηγήσουν τη χώρα σε μια νέα πορεία. Πόσο εφικτό ή ανέφικτο είναι αυτό υπό το πρίσμα των οικονομικών, χρηματοοικονομικών, περιβαλλοντικών και γεωπολιτικών εξελίξεων θα φανεί σύντομα.

Βομβαρδιζόμαστε δημοσκοπικά για την κρισιμότητα των επικείμενων εκλογών. Δεν είναι δα και η πρώτη φορά που βρισκόμαστε μπροστά σε σταυροδρόμι. Αναμφίβολα βρισκόμαστε σε κρίση. Μια κρίση που προκλήθηκε από ενδογενείς και εξωγενείς παράγοντες. Στην Ελλάδα είναι κυρίως πολιτισμικοί, άρα μιμιδικοί λόγοι. Η φορολογική παραβατικότητα και η έλλειψη εμπιστοσύνης (από το γείτονά μας μέχρι το κράτος) είναι από τις γενεσιουργές αιτίες του κακού. Η μεταπρατική φύση της ελληνικής οικονομίας, επίσης. Δεν δημιουργούμε (σε ικανή κλίμακα), μόνο εμπορευόμαστε. Πιθανότατα δεν είμαστε και καλοί έμποροι.

Η πρόταξη του μίκρο- έναντι του όλου, η κατίσχυση του προσωπικού έναντι του κοινωνικού συμφέροντος, η μονομέρεια στις διακρατικές σχέσεις, έναντι της εξωστρεφούς πολυμέρειας, – για να αναφερθούμε στα διπλωματικά- καθιστά τη χώρα των φιλοσόφων, των ποιητών, των ηρώων, τη χώρα της Δημοκρατίας, “αυτού του πέτρινου Μεσογειακού ακρωτηριού, –κατά τον Σεφέρη– που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τον αγώνα του λαού, τη θάλασσα και το φως του ήλιου”, έμπλεο έρμαιο.

Γίναμε πλέον κακόνομοι, κακόνοες, κακοπαθείς αντί ευδαίμονες, εύβουλοι, ευδόκιμοι και ευερνείς.

Επικεντρώσαμε το ενδιαφέρον μας στην άναρχη ανάπτυξη του καταναλωτισμού, χάνοντας το μέτρο, λατρεύοντας την ύβρη.

“Μόνη έγνοια η γλώσσα μου”. Στον πόθο του Ελύτη, αντιπαραβαλλόμενη “μόνη έγνοια η εξουσία μου”, συνθλίβει ως ολετήρας και διαβρώνει ως οξύ το μέλλον.

Επικεντρωνόμαστε κυρίως στο “καθημερινό” αδιαφορώντας για το “στρατηγικό”. Στη γειτονιά μας και παραπέρα διαδραματίζονται γεγονότα που όταν τα αντιληφθούμε μετά από κάποια χρόνια θα είναι ήδη αργά. Ασφαλώς και πρέπει να επιλυθούν τα θέματα της καθημερινής βιωτής της κοινωνίας, αλλά παράλληλα να τίθενται οι βάσεις για την βιωσιμότητα της χώρας και στο μέλλον. Φοβόμαστε να αναγνωρίσουμε ότι κάποιος άλλος είναι καλύτερος από εμάς και πρέπει να τον μειώσουμε για να περάσουμε. Αυτό το κάνουμε εκεί που μπορούμε και μας παίρνει. Στην τοπική ή στην εθνική σκηνή. Για τη διεθνή σκηνή σφυρίζουμε αδιάφορα γιατί εκεί θέλει άλλα “κυβικά”.

Ελλάδα πότε θα κάνεις καριέρα, τώρα που όλοι αυτοί έκαναν καριέρα πάνω σου;

Ο Ψυχίατρος Γερούκαλης Δημήτριος και οι συνεργάτες του στο άρθρο «Από το απολίθωμα της Ευκλείδιας Ψυχιατρικής στην προσωποκεντρική οντολογία[1]» αναφέρουν στην εισαγωγή ότι: “Ζούμε την κρίση της νεωτερικότητας, την κατάρρευση του λεγόμενου δυτικού πολιτισμού. Ως βασικό αίτιο μπορούμε να αναφέρουμε εκτός των άλλων την κατάρρευση του πυλώνα της πραγματικής επιστήμης υπό το βάρος των θέσεων και των απόψεων της σύγχρονης φυσικής και των μαθηματικών… Ο πρώτος πυλώνας δόμησης ενός πολιτισμικού ρεύματος είναι η εσωτερική φιλοσοφία, ο δεύτερος η επιστημονική κοσμοθεωρία, και ο τρίτος η κοινωνική φιλοσοφία….

….Τα πολιτικά κόμματα θα πρέπει να επαναπροσανατολίσουν τη φιλοσοφία αλλά και την πρακτική τους.

Αυτό σημαίνει ότι είναι αναγκαίο να λάβουν σοβαρά υπόψη τους τα επιτεύγματα της σύγχρονης επιστήμης όσο και τις πρωτογενείς αξίες της Δημοκρατίας”.

Η νοηματοδοτική ισχύς της 4ης Οκτωβρίου 2009 πρέπει να είναι πολύ ισχυρή. Και πρέπει να συμβάλλουμε όλοι στον αναστοχασμό και στη χάραξη μιας νέας πορείας και διακυβέρνησης που θα εμφιλοχωρεί σε λιγότερες κούφιες λέξεις δεν θα είναι γυρητόμος, αλλά ανελισσόμενη, προοδευτική και εξελικτική.

Σπίτι μας ο Δήμος. Δήμος μας η Χώρα. Χώρα μας η Γη.

Εμείς αποφασίζουμε!

Πύτνιος


[1] περιοδικό Άρδην τ. 67.

Η Σεισάχθεια που δεν φάνηκε…

Standard

Όλα δείχνουν ότι έχουμε ένα ανήμπορο κράτος, ανίκανο να αντιδράσει στην λαίλαπα της κρίσης που δημιούργησαν οι άπληστοι. Καταβάλλεται κάθε δυνατή προσπάθεια αποδόμησης (χωρίς όραμα ανασυγκρότησης) της ελληνικής διοίκησης, κοινωνίας και πολιτείας.  Η ίδια η κυβέρνηση, οι διοικητές, οι γραμματείς και οι λοιποί στο δρόμο για τους Εμαούς επιτυγχάνουν υψηλή βαθμολογία στην αναποτελεσματικότητα. Μαζί με αυτή καταρρακώνεται και η ποιότητα σε όλες τις εκφάνσεις του βίου, αλλά και  δημοκρατία. Γιατί οι τρεις αυτές έννοιες είναι πολύ στενά συνδεδεμένες.

Δεν τους ζητήθηκε να εφαρμόσουν την του Σόλωνος Σεισάχθεια (που να το σκεφτούν, εξάλλου) ούτε να σχεδιάσουν και να πραγματώσουν την Κλεισθένεια Μεταρρύθμιση (αρκεί ο τίτλος του ομώνυμου προγράμματος). Οι πολίτες θέλουν και πρέπει να δουν αποτελέσματα. Πως να προχωρήσουν θεσμικές αλλαγές στην διοίκηση και στην οικονομία όταν προσωπικές και συνολικά για μεγάλα τμήματα του πληθυσμού εξετράφησαν και εκτρέφουν καθεστώς ανομίας και εκμετάλλευσης.

Ο Έλληνας εργάζεται και εργάζεται σκληρά. Στα θρανία, στο δρόμο, στο χωράφι, στο γραφείο, στο ξενοδοχείο. Πήραμε στραβό δρόμο και συνεχίζουμε ήδη σε στραβά παρακλάδια. Ασχολούμαστε με λάθος προβλήματα, χάνοντας την ουσία των πραγμάτων. Μηχανικά ακούμε και απορροφούμε τα τηλεσκουπίδια. Η πλύση εγκεφάλου απο το κατεστημένο δεδομένη και χωρίς προσχήματα πλέον.

Δεν θέλουν πολλά. ΘΕΛΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ.

Ας αλλάξουμε τη συμπεριφορά μας σε πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό, περιβαλλοντικό επίπεδο. Ας μιλήσουμε λίγο ουσιαστικά με το γείτονα για αρχή με την παρέα αργότερα, με την πόλη ή το χωριό μας τελικά. Οι λύσεις θα είναι τοπικές και αρκούντως καλές. Παγκόσμιες και μονοδιάστατες είναι μόνο στα χαρτιά.

Δεν θέλουμε τα πάντα. ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ.

Όσο αγόμαστε και φερόμαστε ως χαμένα πρόβατα ελπίδα δεν θα υπάρξει. Η φωτιά με φωτιά σβήνεται….αν είναι και ελεγχόμενη -ακόμη καλύτερα-.

Αν μας έβλεπαν ο Σόλωνας, ο Κλεισθένης, ο Ραδάμανθυς θα έπαιρναν prozac.