Tag Archives: Γερούκαλης Δημήτριος

3 Σεπτέμβρη & 4 Οκτώβρη

Standard

3 Σεπτέμβρη & 4 Οκτώβρη

Αν οι ημερομηνίες έχουν κάποια ιδιαίτερη ιστορική νοηματοδοτική ισχύ που υπερβαίνει τα προηγούμενα και τα επόμενα, τότε η 3η Σεπτεμβρίου και η 4η Οκτωβρίου του 1974, –αν θέλουμε να επικεντρωθούμε, στο νεοελληνικό, μεταπολιτευτικό πολιτικό/κομματικό παίγνιο και γίγνεσθαι-, αποτελούν, ως τέτοια, ορόσημα της απαρχής/μετεξέλιξης της ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας.

Στις 3 Σεπτέμβρη 1974 ιδρύθηκε επίσημα το ΠΑΣΟΚ. Στις 4 Οκτώβρη του ίδιου έτους ιδρύθηκε επίσημα η ΝΔ. Απαιτήθηκαν 1.198 λέξεις για την ιδρυτική διακήρυξη της Νέας Δημοκρατίας και 2.410 λέξεις για την αντίστοιχη του ΠΑΣΟΚ.

Απαιτήθηκαν 35 χρόνια για να φτάσουμε να αναρωτηθούμε, ίσως εντονότερα από κάθε άλλη φορά, που πάμε τώρα που το πορτοφόλι συρρικνώθηκε και ίσως φαίνεται ο πάτος του πηγαδιού.

Στόχος και βλέψη των 2 πολιτικών κομμάτων, τότε, εκπροσώπων της μίκρο-, μέσο-,  και μάκρο αστικής τάξης (σήμερα), η κατάληψη της εξουσίας προς όφελος του Ελληνικού λαού, των κυριαρχικών δικαιωμάτων του, της ευημερίας και της ευτυχίας (ΝΔ), της κοινωνικής δικαιοσύνης (σε όλες τις εκφάνσεις) και του πλατέματος της γνώσης (ΠΑΣΟΚ) ανάμεσα σε άλλα.

Τα χρόνια πέρασαν, εμείς και αυτά μεγάλωσαν, παλιοί έφυγαν, νέοι έρχονται και η ουσία του πράγματος παραμένει αναλλοίωτη. Δεν χρειαζόμαστε διλήμματα και μανιχαϊσμούςγια να εκφράσουμε το υπέρτατο δημοκρατικό μας δικαίωμα. Δεν υπάρχει λόγος πόλωσης για το ποιος θα κυβερνήσει τη χώρα. Χρειαζόμαστε μια νέα εξελικτική αντίληψη σκέψης και δράσης, προσωπικής και συλλογικής.  Χρειαζόμαστε ηγεσίες δυναμικές, ρηξικέλευθες, οραματικές, ικανές να συλλάβουν το αύριο και να οδηγήσουν τη χώρα σε μια νέα πορεία. Πόσο εφικτό ή ανέφικτο είναι αυτό υπό το πρίσμα των οικονομικών, χρηματοοικονομικών, περιβαλλοντικών και γεωπολιτικών εξελίξεων θα φανεί σύντομα.

Βομβαρδιζόμαστε δημοσκοπικά για την κρισιμότητα των επικείμενων εκλογών. Δεν είναι δα και η πρώτη φορά που βρισκόμαστε μπροστά σε σταυροδρόμι. Αναμφίβολα βρισκόμαστε σε κρίση. Μια κρίση που προκλήθηκε από ενδογενείς και εξωγενείς παράγοντες. Στην Ελλάδα είναι κυρίως πολιτισμικοί, άρα μιμιδικοί λόγοι. Η φορολογική παραβατικότητα και η έλλειψη εμπιστοσύνης (από το γείτονά μας μέχρι το κράτος) είναι από τις γενεσιουργές αιτίες του κακού. Η μεταπρατική φύση της ελληνικής οικονομίας, επίσης. Δεν δημιουργούμε (σε ικανή κλίμακα), μόνο εμπορευόμαστε. Πιθανότατα δεν είμαστε και καλοί έμποροι.

Η πρόταξη του μίκρο- έναντι του όλου, η κατίσχυση του προσωπικού έναντι του κοινωνικού συμφέροντος, η μονομέρεια στις διακρατικές σχέσεις, έναντι της εξωστρεφούς πολυμέρειας, – για να αναφερθούμε στα διπλωματικά- καθιστά τη χώρα των φιλοσόφων, των ποιητών, των ηρώων, τη χώρα της Δημοκρατίας, “αυτού του πέτρινου Μεσογειακού ακρωτηριού, –κατά τον Σεφέρη– που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τον αγώνα του λαού, τη θάλασσα και το φως του ήλιου”, έμπλεο έρμαιο.

Γίναμε πλέον κακόνομοι, κακόνοες, κακοπαθείς αντί ευδαίμονες, εύβουλοι, ευδόκιμοι και ευερνείς.

Επικεντρώσαμε το ενδιαφέρον μας στην άναρχη ανάπτυξη του καταναλωτισμού, χάνοντας το μέτρο, λατρεύοντας την ύβρη.

“Μόνη έγνοια η γλώσσα μου”. Στον πόθο του Ελύτη, αντιπαραβαλλόμενη “μόνη έγνοια η εξουσία μου”, συνθλίβει ως ολετήρας και διαβρώνει ως οξύ το μέλλον.

Επικεντρωνόμαστε κυρίως στο “καθημερινό” αδιαφορώντας για το “στρατηγικό”. Στη γειτονιά μας και παραπέρα διαδραματίζονται γεγονότα που όταν τα αντιληφθούμε μετά από κάποια χρόνια θα είναι ήδη αργά. Ασφαλώς και πρέπει να επιλυθούν τα θέματα της καθημερινής βιωτής της κοινωνίας, αλλά παράλληλα να τίθενται οι βάσεις για την βιωσιμότητα της χώρας και στο μέλλον. Φοβόμαστε να αναγνωρίσουμε ότι κάποιος άλλος είναι καλύτερος από εμάς και πρέπει να τον μειώσουμε για να περάσουμε. Αυτό το κάνουμε εκεί που μπορούμε και μας παίρνει. Στην τοπική ή στην εθνική σκηνή. Για τη διεθνή σκηνή σφυρίζουμε αδιάφορα γιατί εκεί θέλει άλλα “κυβικά”.

Ελλάδα πότε θα κάνεις καριέρα, τώρα που όλοι αυτοί έκαναν καριέρα πάνω σου;

Ο Ψυχίατρος Γερούκαλης Δημήτριος και οι συνεργάτες του στο άρθρο «Από το απολίθωμα της Ευκλείδιας Ψυχιατρικής στην προσωποκεντρική οντολογία[1]» αναφέρουν στην εισαγωγή ότι: “Ζούμε την κρίση της νεωτερικότητας, την κατάρρευση του λεγόμενου δυτικού πολιτισμού. Ως βασικό αίτιο μπορούμε να αναφέρουμε εκτός των άλλων την κατάρρευση του πυλώνα της πραγματικής επιστήμης υπό το βάρος των θέσεων και των απόψεων της σύγχρονης φυσικής και των μαθηματικών… Ο πρώτος πυλώνας δόμησης ενός πολιτισμικού ρεύματος είναι η εσωτερική φιλοσοφία, ο δεύτερος η επιστημονική κοσμοθεωρία, και ο τρίτος η κοινωνική φιλοσοφία….

….Τα πολιτικά κόμματα θα πρέπει να επαναπροσανατολίσουν τη φιλοσοφία αλλά και την πρακτική τους.

Αυτό σημαίνει ότι είναι αναγκαίο να λάβουν σοβαρά υπόψη τους τα επιτεύγματα της σύγχρονης επιστήμης όσο και τις πρωτογενείς αξίες της Δημοκρατίας”.

Η νοηματοδοτική ισχύς της 4ης Οκτωβρίου 2009 πρέπει να είναι πολύ ισχυρή. Και πρέπει να συμβάλλουμε όλοι στον αναστοχασμό και στη χάραξη μιας νέας πορείας και διακυβέρνησης που θα εμφιλοχωρεί σε λιγότερες κούφιες λέξεις δεν θα είναι γυρητόμος, αλλά ανελισσόμενη, προοδευτική και εξελικτική.

Σπίτι μας ο Δήμος. Δήμος μας η Χώρα. Χώρα μας η Γη.

Εμείς αποφασίζουμε!

Πύτνιος


[1] περιοδικό Άρδην τ. 67.