Tag Archives: Πολιτισμός

Κοιτίδα Πολιτισμού ή και Διαφθοράς;

Standard

Βιώνουμε τα τελευταία χρόνια την προφανώς αυξανόμενη, άτακτη υποχώρηση του αυτονόητου. Όχι του “άλλου”, που αποτελεί το υπαρξιακό και διακαώς κοινωνικό μας άλλοθι,  αυτού που ασκόπως αναζητούμε ως Λαός και δεν θα ανταμώσουμε, αλλά του ιδίου του Αυτονόητου˙ της Λογικής.

Γιατί άλλο το Αυτονόητο και άλλο το α(υτο)νόητο. Περί ανοησίας πρόκειται όταν μιλούν από τον καναπέ με όρους ιατρικούς ή ναυτοσύνης, δηλαδή περί βαρέος νοσούντος ασθενούς και πλοίου χτυπημένου υπό σολιτονικών κυμάτων, αναζητώντας ταυτοχρόνως την ίαση και τον υπήνεμο λιμένα, χωρίς να αντιληφθούν ότι ο οργανισμός είναι σύνολο αλληλεπιδρώντων μερών και διεργασιών ή τα κύματα και οι ωκεανοί συμπεριφέρονται ανακαλώντας στη μνήμη τους όλες τις μεταβλητές.

Κάθε φορέας κρατικός, πολιτικός, κοινωνικός, θεσμικός, εξωθεσμικός, ημεδαπός, αλλοδαπός, ή πρόσωπο έχει την δική του άποψη για το “Θέμα”, ως άλλος επίκαιρος μαγιστρομάγειρος. Τόσα γραμμάρια φόρων, τόσα ml περικοπών, τόσες πρέζες μειώσεων… Όχι! αντιτείνει άλλος. Η συνταγή θέλει άλλη δοσολογία. Καμία περικοπή σε καμία δαπάνη. Ή δεν φταίει η δοσολογία, αλλά η συνταγή. Η ίδια τρέλα που κατάτρεξε τους παντογνώστες επενδυτές και μη στην Ελλάδα του πάλαι ποτέ Χρηματιστηρίου, κατατρώγει τους παντογνώστες θεωρητικούς και μη, οικονομολόγους και μη στην Ελλάδα του Μνημονίου.

Μέχρι να αποφασίσουν όλοι αυτοί εντός και εκτός αν θα συνδράμουν ή όχι, με εκλογές ή χωρίς, με ανασχηματισμό ή όχι, με μολότοφ ή κλομπ, με στιλέτα ή γροθιές, η Κοιτίδα του Πολιτισμού θα έχει καταντήσει Λίκνο του Μαρασμού, αφού θα έχει αναγορευθεί επιτυχώς ως Κοιτίδα Διαφθοράς.

«Το σπίτι μου καίγεται κι εγώ τραγουδώ!» Τι είναι; Η απάντηση στο αίνιγμα που καλείται να δώσει ο σύγχρονος απόγονος του Οιδίποδα δεν είναι ο χοχλιός, αλλά ο Έλληνας, τώρα και οι Ευρωπαίοι.

Παράλογοο; ακούγεται αντιλαλόν το αυτονόητο. Και παραλυτικό θα προσθέταμε. Όταν η αρχική σημασία της λέξης “πολιτισμός” σήμαινε τη “δημόσια διοίκηση”, τη “διοίκηση των Κοινών” (σε όλο το εύρος και το βάθος), η Διαφθορά στέκεται απέναντι, σφυρίζει αδιάφορα και αναμένει την επόμενη ευκαιρία να εμφιλοχωρήσει.

Στο παγκόσμιο βιοτεχνολογικό εργαστήρι των υβριδικά μεταλλαγμένων σπόρων υψίστης (ανα)παραγωγικότητας και ομοιομορφίας, οι ελληνικοί σπόροι –άσε που υπάρχουν ελάχιστοι πλέον- είναι καταδικασμένοι. Η ζωή τους και η θέση τους όπως και κάθε άλλου έμβιου όντος είναι στο “χωράφι” της βιοποικιλότητας, των ωφέλιμων, των βλαβερών, του αρώματος της νοστιμάδας, της αισιοδοξίας, της ελεύθερης επιλογής και όχι της ομοιόμορφης και πολιτικά ορθής συμπεριφοράς και της επιβαλλόμενης προσαρμογής. Βρείτε το χωράφι, περιφρουρήστε το και ξέρουμε όλοι μας ποιοι και που είναι οι σπόροι! Αρκεί να μην κληθούν κατευθείαν τα κοράκια να τσιμπολογήσουν. Γιατί και τα σκιάχτρα κατάντησαν περίγελως των ορνέων, μιας και η λογική της χρηστής διοίκησης και του σώφρονος δανεισμού κράτους και οίκου κατετρώθη από την άλογη μεταφυσική της υπέρμετρης κατανάλωσης, του άφρονος δανεισμού και της εξωφρενικής κερδοφορίας και κερδοσκοπίας.

Δεν είμαστε συντεταγμένοι στην Κρίση. Σκορποχώρι στον Πόλεμο που ζούμε καθημερινά. Τα μόνα αγχέμαχα και εμπρηστικά όπλα που χρειάζονται είναι τα μυαλά μας, η καρδιά μας και η συντεταγμένη πολιτειακή, πολιτική και κοινωνική βούληση στα πλαίσια δημοκρατικών θεσμών που λειτουργούν με εύρυθμη και λογική συναρμογή προς χάρη του δημόσιου συμφέροντος.

(Προσθήκη 8/12/2011) Σε σχέση με τα ανωτέρω και μετά απο τόσους μήνες και με νέα κυβέρνηση, το πρόβλημα παραμένει, η Ελλάδα και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι βουλιάζουν και αυτοί ανάμεσα στις συμπληγάδες που οι ίδιοι έχτισαν και χτίσαμε, νομίζοντας ότι η κοντόθωρη ματιά και η αποποίηση ευθυνών θα μετέθετε το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι η λειτουργική δομή του καπιταλισμού και η διεθνοποιημένη (έντονα εθνική, όμως) άμετρη carnivorous συμπεριφορά του. Το πρόβλημα είναι πολυεπίπεδο και δεν λύνεται ούτε απο αυτούς που το προκάλεσαν, ούτε με εργαλεία μιας άλλης εποχής. Αν θέλουν να το λύσουν μπορούν! Δεν πιστεύω πια ότι οι συντονισμένες δράσεις (ποιών και για ποιους) μπορούν να επιφέρουν αλλαγή σκηνικού με δεδομένες τις υπάρχουσες συνιστώσες. Όταν έχει εκχωρηθεί το κυρίαρχο εθνικό μέσο νομισματικής πολιτικής (έκδοση χρήματος) οι σταθεροποιητικές πολιτικές ΔΕΝ μπορούν να αποδώσουν μακάρι να τρέχουν για 500 χρόνια ακόμη! Το χρήμα ως Χρέος (αυτή είναι η κυρίαρχη στρατηγική επιλογή) και όχι ως Πηγή Ευημερίας και Δημιουργίας ευθύνεται γι’ αυτή την τρομακτική κατάσταση.

Τα υπόλοιπα θολώνουν, επιπλέον, το ήδη θολό τοπίο.

Νομισματική Ιστορία και Λασιθιώτικος Πολιτισμός σε Δημοπρασία

Standard

Ασφαλώς θα έχετε ακούσει τις τελευταίες ημέρες για τα νομίσματα της Ιεράπυτνας, της Ιτάνου και της Ολούντας που βρέθηκαν σε δημοπρασία στη Γερμανία και χτυπήθηκαν από το Δήμο Αγίου Νικολάου και από ιδιώτες της περιοχής.

Η πλειοψηφία των νομισμάτων ήταν απο την Ιεράπετρα (17 νομίσματα) και από τη Σητεία,(16 νομίσματα) όμως οι Λάσιοι από τον Άγιο Νικόλαο (με 1 νόμισμα μόνο)προτίμησαν να κατέβουν μόνοι τους -εν κρυπτώ- στη δημοπρασία και να τα αγοράσουν για τοποθέτησή τους στο μουσείο Αγίου Νικολάου.

Πρυτάνευσε η λογική αν και αναγνώρισαν το λάθος τους ότι εμείς τα βρήκαμε (εμείς είχαμε την πληροφορία πρώτοι και δεν τη μοιραζόμαστε). Όμως εδώ μιλάμε για δημοτικούς φορείς και ιστορία 3 πόλεων. δεν θα ήταν δύσκολο στα πλαίσια της συναλληλίας και της συναντίληψης που έχουμε στο νομό μας να ενημερωθούν οι αρχές στην Ιεράπετρα και Σητεία για «κοινή παράσταση».

Βέβαια οι Ολούντιοι/Λάτιοι προς Καμάρα δεν επιθυμούν την απόκτηση -στην ίδια αξία που κατέβαλαν- απο τους Ιεραπύτνιους και Ιτάνιους των αναλογούντων νομισμάτων και το δείχνουν φανερά. Υπερισχύει η άποψη δικά μας είναι. Βέβαια ένα νόμισμα όλο κι όλο κάνει την ποιοτική διαφορά. Ας παραδειγματίζονται οι άλλες πόλεις για την αντίληψη αυτή.

Είναι κομμάτια της δικής μας ιστορίας και είναι απαιτητά! Ας σοβαρευτούν λοιπόν οι ταγοί του πολιτισμού στον Άγιο Νικόλαο και ας πάψουν να φέρονται σαν μια μικρή επαρχιώτικη Αθήνα που θέλει να τα νέμεται όλα αυτή.

Η έννοια της ισόρροπης ανάπτυξης και στην Τοπική Ιστορία και μνήμη τώρα δικαιώνεται!

Θα επανέλθουμε!