Category Archives: ελευθερία λόγου

Σοφία, Αγάπη, Πίστη και Ελπίδα εφάπαξ, Ζωή με δόσεις

Standard

Ετοιμάζεται να αποχωρήσει από τη σκηνή και ο Σεπτέμβριος! Κάποτε ήταν ο μήνας που έρχονταν με το μούστο και τα σταφύλια στα πατητήρια.., τα παιδικά χαμόγελα στις αυλές και στις αίθουσες των σχολείων, την Ίνδικτο, την σπορά της γης, την επιστροφή από τις ήρεμες μέρες του Αυγούστου και άλλα πολλά και μοναδικά χαρίσματα του Φθινοπώρου. Αυτά παλαιότερα.

Τώρα, τα σταφύλια συνθλίβονται στις μηχανικές πρέσες, η εκπαίδευση ξεκινάει με γκρίνια, αλήθεια «τι είναι η Ίνδικτος;», οι επιτήδειοι κλέβουν εν τω μέσω της νυκτός τα φυτεμένα στη γη φυτά μεταφυτεύοντάς τα στα δικά τους χωράφια, επιστρατεύοντας τεχνικές και μεθόδους πρωτόφαντες, ο κόσμος ωρύεται για τα τέλη και το γενικότερο δύσθυμο κλίμα. Αυτά εν έτει 2011.

Η ουσία είναι μια καθοριστική και αδιάψευστη: Έχει χαθεί το Μέτρο. Έχει χαθεί το γέλιο και η αισιοδοξία. Η χώρα εγκλωβισμένη στα ίδια της τα λάθη πληρώνει δυσβάστακτο αντίτιμο για μια σωτηρία που αργεί.

Σοφίας, Αγάπης, Πίστεως και Ελπίδος εχθές. Αλλά αυτά ήταν χθες; Σήμερα; Που είναι η σοφία του λαού (του μέσου έλληνα πολίτη, που λένε διαρκώς πιπιλίζοντας αυτόν τον ανόητο όρο λες και ο πολίτης και ο άνθρωπος χωράνε στο μέσο της Γκαουσιανής κωδωνοειδούς καμπύλης); Που είναι η Αγάπη από όλους προς όλους; Ή από κάποιους στον συνάνθρωπο;  Που είναι η πίστη στις δυνάμεις και στις δυνατότητές μας ότι μπορούμε και θέλουμε πραγματικά να τα καταφέρουμε; Που βρίσκεται τέλος η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο για τη χώρα για μας και τα παιδιά μας;

Στην “αφράγκου και ανερματίστου γωνία” πλανόδιοι πουλάνε όνειρα και μαλλί της γριάς σε μια κοινωνία που προ πολλού απώλεσε την παιδικότητα, την ανθρωπιά και την ικανότητα να σκέφτεται με λογική και μ’ όνειρο.

Αυτές τις δύσκολες μέρες του Σεπτέμβρη, που θα γίνουν δυσκολότερες καλούμαστε να φάμε το μάτι του Πολύφημου. Δηλαδή του κακού μας εαυτού. Όμως,  τα ηρωικά χρόνια εξοβελίστηκαν από τον Πλάτωνα με τις ιδέες και την σπηλιά. Οι μετέπειτα δισχιλιόχρονοι ηρωισμοί παραμένουν πλέον για προσωπική χρήση και μόνο, μη καταδεικνύοντας την θυσία αυτών που έθεσαν τις βάσεις για την σύγχρονη Ελλάδα. Κοιτούσα χθες σε ένα δρόμο την οδονυμική σήμανση αναγράφουσα: “Ρήγας Φεραίος-Διαφωτιστής”. Ο Φεραίος δεν ήταν μόνο Διαφωτιστής. Ήταν πολλά. Και σίγουρα ήταν Ήρωας. Όχι σαν αυτούς με τα κολάν των Mondy Pythons. Αλλά από τους άλλους. Αυτούς που υπερασπίζονται το θάρρος της γνώμης τους και την ανάγκη υποστήριξης του Δίκαιου με το αίμα τους. Διαχρονικά!

Δυστυχώς, ζούμε ξανά μια περίοδο στερούμενης δικαίου, μιας περιόδου που χρειάζεται στο χωροχρόνο να αναστοχαστεί το ποια είναι η χώρα, ποια η θέση μας μέσα σε αυτή και ποιες οι σχέσεις μας με τους γύρω. Ο Κώστας Λογαράς αναζητά μια σχέση με το χώρο και τη χώρα (Βήμα 18/9) και αποτυπώνει πλέρια το τι γίνεται και το τι πρέπει να γίνει.

Τα πράγματα είναι όντως πιο δύσκολα από ότι φαίνονται. Και δεν αναφερόμαστε στις δόσεις του Κράτους και των πολιτών που μετά δυσκολίας καταβάλλονται, αλλά στην ανάγκη να ενδυναμώσουμε τις ζωές μας και τις κοινωνίες μας με αντίβαρα ηθικής και πολιτισμικής αξίας, ικανά να αντισταθούν στην οικονομική λαίλαπα. Τα χωριά μας σβήνουν. Οι πλουτοπαραγωγικοί πόροι αυτοί που εγγυώνται την βιωσιμότητα του τόπου, υποθηκεύονται με τρόπο ανάξιο, όχι από τους ξένους –το ατέρμονο σύμπλεγμα του νεοέλληνα-, αλλά από τους ίδιους μας τους εαυτούς. Η ύπαιθρος μας, αυτή η πραγματική μάνα που τάιζε όλα τα παιδιά της και φυλούσε προσεχτικά το πλεόνασμα –αν και όπου υπήρχε- ερήμωσε γιατί οι περισσότεροι από εμάς φύγαμε, σπουδάσαμε και χάσαμε την επαφή μας με τη γη. Το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι το δημοσιονομικό! Είναι το διατροφικό και θα χτυπήσει τις πόρτες μας σύντομα.

Το μέλλον προκύπτει από πολλαπλές διακλαδώσεις. Το τι είμαστε και που θα οδηγηθούμε δεν καθορίζεται από το τι ήταν οι πρόγονοί μας. Σεβασμός στο χθες, αλλά χρειάζεται επειγόντως να αγωνιστούμε για το αύριο. Όχι γκρίνιες για το ποιοι ήμασταν, αλλά όραμα για το ποιοι μπορούμε να γίνουμε αύριο. Έτσι και οι νεκροί θα έχουν την αγαλλίαση ότι οι διάδοχοί τους άφησαν κάτι στα χώματά τους εκτός από μνημόσυνα και πιετισμούς. Έτσι και εμείς θα είμαστε πιο ήσυχοι για την συνεισφορά μας, αντί να καθόμαστε οικτίροντας την τύχη μας και να μοιρολογούμε πάνω από τα άδεια ταμεία.το μέλλον προκύπτει απο διαρκείς διακλαδώσεις επιλογών

Ετοιμάζεται να μπει ο Οκτώβριος. “Πήραμε τη ζωή μας λάθος κι αλλάξαμε ζωή” που λέει και ο ποιητής. Το λάθος δεν είναι ότι ασχολούμαστε με τα δημοσιονομικά. Το λάθος είναι ότι δεν ασχολούμαστε με τίποτα άλλο!

Advertisements

Κοιτίδα Πολιτισμού ή και Διαφθοράς;

Standard

Βιώνουμε τα τελευταία χρόνια την προφανώς αυξανόμενη, άτακτη υποχώρηση του αυτονόητου. Όχι του “άλλου”, που αποτελεί το υπαρξιακό και διακαώς κοινωνικό μας άλλοθι,  αυτού που ασκόπως αναζητούμε ως Λαός και δεν θα ανταμώσουμε, αλλά του ιδίου του Αυτονόητου˙ της Λογικής.

Γιατί άλλο το Αυτονόητο και άλλο το α(υτο)νόητο. Περί ανοησίας πρόκειται όταν μιλούν από τον καναπέ με όρους ιατρικούς ή ναυτοσύνης, δηλαδή περί βαρέος νοσούντος ασθενούς και πλοίου χτυπημένου υπό σολιτονικών κυμάτων, αναζητώντας ταυτοχρόνως την ίαση και τον υπήνεμο λιμένα, χωρίς να αντιληφθούν ότι ο οργανισμός είναι σύνολο αλληλεπιδρώντων μερών και διεργασιών ή τα κύματα και οι ωκεανοί συμπεριφέρονται ανακαλώντας στη μνήμη τους όλες τις μεταβλητές.

Κάθε φορέας κρατικός, πολιτικός, κοινωνικός, θεσμικός, εξωθεσμικός, ημεδαπός, αλλοδαπός, ή πρόσωπο έχει την δική του άποψη για το “Θέμα”, ως άλλος επίκαιρος μαγιστρομάγειρος. Τόσα γραμμάρια φόρων, τόσα ml περικοπών, τόσες πρέζες μειώσεων… Όχι! αντιτείνει άλλος. Η συνταγή θέλει άλλη δοσολογία. Καμία περικοπή σε καμία δαπάνη. Ή δεν φταίει η δοσολογία, αλλά η συνταγή. Η ίδια τρέλα που κατάτρεξε τους παντογνώστες επενδυτές και μη στην Ελλάδα του πάλαι ποτέ Χρηματιστηρίου, κατατρώγει τους παντογνώστες θεωρητικούς και μη, οικονομολόγους και μη στην Ελλάδα του Μνημονίου.

Μέχρι να αποφασίσουν όλοι αυτοί εντός και εκτός αν θα συνδράμουν ή όχι, με εκλογές ή χωρίς, με ανασχηματισμό ή όχι, με μολότοφ ή κλομπ, με στιλέτα ή γροθιές, η Κοιτίδα του Πολιτισμού θα έχει καταντήσει Λίκνο του Μαρασμού, αφού θα έχει αναγορευθεί επιτυχώς ως Κοιτίδα Διαφθοράς.

«Το σπίτι μου καίγεται κι εγώ τραγουδώ!» Τι είναι; Η απάντηση στο αίνιγμα που καλείται να δώσει ο σύγχρονος απόγονος του Οιδίποδα δεν είναι ο χοχλιός, αλλά ο Έλληνας, τώρα και οι Ευρωπαίοι.

Παράλογοο; ακούγεται αντιλαλόν το αυτονόητο. Και παραλυτικό θα προσθέταμε. Όταν η αρχική σημασία της λέξης “πολιτισμός” σήμαινε τη “δημόσια διοίκηση”, τη “διοίκηση των Κοινών” (σε όλο το εύρος και το βάθος), η Διαφθορά στέκεται απέναντι, σφυρίζει αδιάφορα και αναμένει την επόμενη ευκαιρία να εμφιλοχωρήσει.

Στο παγκόσμιο βιοτεχνολογικό εργαστήρι των υβριδικά μεταλλαγμένων σπόρων υψίστης (ανα)παραγωγικότητας και ομοιομορφίας, οι ελληνικοί σπόροι –άσε που υπάρχουν ελάχιστοι πλέον- είναι καταδικασμένοι. Η ζωή τους και η θέση τους όπως και κάθε άλλου έμβιου όντος είναι στο “χωράφι” της βιοποικιλότητας, των ωφέλιμων, των βλαβερών, του αρώματος της νοστιμάδας, της αισιοδοξίας, της ελεύθερης επιλογής και όχι της ομοιόμορφης και πολιτικά ορθής συμπεριφοράς και της επιβαλλόμενης προσαρμογής. Βρείτε το χωράφι, περιφρουρήστε το και ξέρουμε όλοι μας ποιοι και που είναι οι σπόροι! Αρκεί να μην κληθούν κατευθείαν τα κοράκια να τσιμπολογήσουν. Γιατί και τα σκιάχτρα κατάντησαν περίγελως των ορνέων, μιας και η λογική της χρηστής διοίκησης και του σώφρονος δανεισμού κράτους και οίκου κατετρώθη από την άλογη μεταφυσική της υπέρμετρης κατανάλωσης, του άφρονος δανεισμού και της εξωφρενικής κερδοφορίας και κερδοσκοπίας.

Δεν είμαστε συντεταγμένοι στην Κρίση. Σκορποχώρι στον Πόλεμο που ζούμε καθημερινά. Τα μόνα αγχέμαχα και εμπρηστικά όπλα που χρειάζονται είναι τα μυαλά μας, η καρδιά μας και η συντεταγμένη πολιτειακή, πολιτική και κοινωνική βούληση στα πλαίσια δημοκρατικών θεσμών που λειτουργούν με εύρυθμη και λογική συναρμογή προς χάρη του δημόσιου συμφέροντος.

(Προσθήκη 8/12/2011) Σε σχέση με τα ανωτέρω και μετά απο τόσους μήνες και με νέα κυβέρνηση, το πρόβλημα παραμένει, η Ελλάδα και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι βουλιάζουν και αυτοί ανάμεσα στις συμπληγάδες που οι ίδιοι έχτισαν και χτίσαμε, νομίζοντας ότι η κοντόθωρη ματιά και η αποποίηση ευθυνών θα μετέθετε το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι η λειτουργική δομή του καπιταλισμού και η διεθνοποιημένη (έντονα εθνική, όμως) άμετρη carnivorous συμπεριφορά του. Το πρόβλημα είναι πολυεπίπεδο και δεν λύνεται ούτε απο αυτούς που το προκάλεσαν, ούτε με εργαλεία μιας άλλης εποχής. Αν θέλουν να το λύσουν μπορούν! Δεν πιστεύω πια ότι οι συντονισμένες δράσεις (ποιών και για ποιους) μπορούν να επιφέρουν αλλαγή σκηνικού με δεδομένες τις υπάρχουσες συνιστώσες. Όταν έχει εκχωρηθεί το κυρίαρχο εθνικό μέσο νομισματικής πολιτικής (έκδοση χρήματος) οι σταθεροποιητικές πολιτικές ΔΕΝ μπορούν να αποδώσουν μακάρι να τρέχουν για 500 χρόνια ακόμη! Το χρήμα ως Χρέος (αυτή είναι η κυρίαρχη στρατηγική επιλογή) και όχι ως Πηγή Ευημερίας και Δημιουργίας ευθύνεται γι’ αυτή την τρομακτική κατάσταση.

Τα υπόλοιπα θολώνουν, επιπλέον, το ήδη θολό τοπίο.

«Πρακτικές αλληλεγγύης και κοινωνική οικονομία»: Ημερίδα του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς

Standard


Το Σάββατο 14 Μαΐου 2011, στις 10.30 π. μ., στην Αίθουσα Ινστιτούτου (Σαρρή 14, Αθήνα)
Το Ινστιτούτο ΝΙΚΟΣ ΠΟΥΛΑΝΤΖΑΣ διοργανώνει ημερίδα με θέμα «Πρακτικές αλληλεγγύης και κοινωνική οικονομία». Σκοπός είναι α) η πολιτική και θεωρητική κατανόηση της κοινωνικής οικονομίας και των αλληλέγγυων πρακτικών από τη σκοπιά της αριστεράς, β) η ανταλλαγή πληροφοριών και εμπειριών γύρω από υπαρκτά παραδείγματα-εγχειρήματα, γ) η διερεύνηση της σχέσης τέτοιων πρακτικών με θεσμούς όπως η τοπική αυτοδιοίκηση.

Το αναλυτικό πρόγραμμα έχει ως εξής:

Α΄ ενότητα

10.30-12.30: Θεωρητικές προσεγγίσεις και διεθνής εμπειρία

Συντονισμός: Μαρία Καραμεσίνη, αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Κυρίαρχες και εναλλακτικές προσεγγίσεις του όρου «κοινωνική οικονομία»

Τάκης Νικολόπουλος, καθηγητής στο ΤΕΙ Μεσολογγίου
Δημήτρης Καπογιάννης, αναπληρωτής καθηγητής στο ΤΕΙ Μεσολογγίου

* Κοινωνική οικονομία και εργασιακές σχέσεις

Aποστόλης Καψάλης, επιστημονικός συνεργάτης ΙΝΕ ΓΣΕΕ

Παρέμβαση: Aλέξης Μητρόπουλος, πανεπιστημιακός

* Κοινωνική οικονομία και μοντέλα ανάπτυξης

Ηλίας Ζιώγας, ερευνητής, μέλος πρωτοβουλιών δίκαιου εμπορίου

* Διεθνής εμπειρία πρακτικών αλληλεγγύης

Κώστας Ήσυχος, τ. αντιπρόεδρος ΕΚΑ

Συζήτηση

Β΄ ενότητα

12.30-14.30: Κοινωνική οικονομία και θεσμοί

Συντονισμός: Παναγιώτης Πάντος, δημοτικός σύμβουλος Ν. Σμύρνης

* Η νομοθετική πρωτοβουλία της κυβέρνησης για την κοινωνική οικονομία και η κριτική της αριστεράς

Γιάννης Ευσταθόπουλος, οικονομολόγος, επιστημονικός συνεργάτης Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ

Παρέμβαση: Πάνος Λάμπρου, δημοσιογράφος εφημερίδας «Εποχή»

* Τοπική αυτοδιοίκηση και πρακτικές αλληλεγγύης από τη σκοπιά της αριστεράς

Δημήτρης Μπίρμπας, εμπειρογνώμονας ΚΕΔΚΕ, δημοτικός σύμβουλος Αιγάλεω.

Παρέμβαση: Χάρης Κωνσταντάτος, πολιτικός επιστήμονας

* Εμπειρία από τη λειτουργία των Κοινωνικών Συνεταιρισμών Περιορισμένης Ευθύνης (ΚΟΙΣΠΕ) για την ένταξη ατόμων με ψυχικές διαταραχές

Πάνος Παπαδόπουλος, νομικός, εργαζόμενος στο πρόγραμμα «Ψυχαργώς»

Συζήτηση

14.30-15.00: Διάλειμμα

Γ΄ ενότητα

15.00-17.30: Ελληνικά εγχειρήματα-παραδείγματα πρακτικών αλληλεγγύης

Συντονισμός: Ανδρέας Καρίτζης, μέλος του Ινστιτούτου ΝΙΚΟΣ ΠΟΥΛΑΝΤΖΑΣ

* Αυτοοργάνωση στον τομέα των υπηρεσιών και του πολιτισμού: η περίπτωση της Κέρκυρας

Λάμπρος Ντούσικος, μέλος του Εναλλακτικού Πολιτιστικού Εργαστηρίου Κέρκυρας

* Δημόσιος χώρος και αντικαταναλωτική κουλτούρα: ανταλλακτικά παζάρια, συλλογικές κουζίνες, κοινωνικά στέκια

Παναγιώτης Τουμπάνης-Βωβός, μέλος της δημοτικής κίνησης «Ανοιχτή Πόλη»

Παρέμβαση: Εκπρόσωποι πρωτοβουλιών αλληλεγγύης

* Δίκτυα ανταλλαγής, παράλληλα νομίσματα και άλλες ιστορίες οικονομικής σταθερότητας και μεταβολής

Ειρήνη Σωτηροπούλου, υπ. διδάκτορας οικονομικών

* Η σημασία της αλληλέγγυας ιατρικής εν μέσω κρίσης

Θοδωρής Ζδούκος, γιατρός, μέλος κινήσεων αλληλεγγύης στη Θεσσαλονίκη

Παρέμβαση: Ανδρέας Ξανθός, Κοινωνικό Ιατρείο Ρεθύμνου

* Εναλλακτικές πρακτικές στον τομέα των τροφίμων. Δίκτυα απευθείας διάθεσης προϊόντων από τους παραγωγούς στους καταναλωτές

Ειρήνη Κατσινοπούλου, γεωπόνος, μέλος Πολιτικής Γραμματείας ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ