Σοφία, Αγάπη, Πίστη και Ελπίδα εφάπαξ, Ζωή με δόσεις

Standard

Ετοιμάζεται να αποχωρήσει από τη σκηνή και ο Σεπτέμβριος! Κάποτε ήταν ο μήνας που έρχονταν με το μούστο και τα σταφύλια στα πατητήρια.., τα παιδικά χαμόγελα στις αυλές και στις αίθουσες των σχολείων, την Ίνδικτο, την σπορά της γης, την επιστροφή από τις ήρεμες μέρες του Αυγούστου και άλλα πολλά και μοναδικά χαρίσματα του Φθινοπώρου. Αυτά παλαιότερα.

Τώρα, τα σταφύλια συνθλίβονται στις μηχανικές πρέσες, η εκπαίδευση ξεκινάει με γκρίνια, αλήθεια «τι είναι η Ίνδικτος;», οι επιτήδειοι κλέβουν εν τω μέσω της νυκτός τα φυτεμένα στη γη φυτά μεταφυτεύοντάς τα στα δικά τους χωράφια, επιστρατεύοντας τεχνικές και μεθόδους πρωτόφαντες, ο κόσμος ωρύεται για τα τέλη και το γενικότερο δύσθυμο κλίμα. Αυτά εν έτει 2011.

Η ουσία είναι μια καθοριστική και αδιάψευστη: Έχει χαθεί το Μέτρο. Έχει χαθεί το γέλιο και η αισιοδοξία. Η χώρα εγκλωβισμένη στα ίδια της τα λάθη πληρώνει δυσβάστακτο αντίτιμο για μια σωτηρία που αργεί.

Σοφίας, Αγάπης, Πίστεως και Ελπίδος εχθές. Αλλά αυτά ήταν χθες; Σήμερα; Που είναι η σοφία του λαού (του μέσου έλληνα πολίτη, που λένε διαρκώς πιπιλίζοντας αυτόν τον ανόητο όρο λες και ο πολίτης και ο άνθρωπος χωράνε στο μέσο της Γκαουσιανής κωδωνοειδούς καμπύλης); Που είναι η Αγάπη από όλους προς όλους; Ή από κάποιους στον συνάνθρωπο;  Που είναι η πίστη στις δυνάμεις και στις δυνατότητές μας ότι μπορούμε και θέλουμε πραγματικά να τα καταφέρουμε; Που βρίσκεται τέλος η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο για τη χώρα για μας και τα παιδιά μας;

Στην “αφράγκου και ανερματίστου γωνία” πλανόδιοι πουλάνε όνειρα και μαλλί της γριάς σε μια κοινωνία που προ πολλού απώλεσε την παιδικότητα, την ανθρωπιά και την ικανότητα να σκέφτεται με λογική και μ’ όνειρο.

Αυτές τις δύσκολες μέρες του Σεπτέμβρη, που θα γίνουν δυσκολότερες καλούμαστε να φάμε το μάτι του Πολύφημου. Δηλαδή του κακού μας εαυτού. Όμως,  τα ηρωικά χρόνια εξοβελίστηκαν από τον Πλάτωνα με τις ιδέες και την σπηλιά. Οι μετέπειτα δισχιλιόχρονοι ηρωισμοί παραμένουν πλέον για προσωπική χρήση και μόνο, μη καταδεικνύοντας την θυσία αυτών που έθεσαν τις βάσεις για την σύγχρονη Ελλάδα. Κοιτούσα χθες σε ένα δρόμο την οδονυμική σήμανση αναγράφουσα: “Ρήγας Φεραίος-Διαφωτιστής”. Ο Φεραίος δεν ήταν μόνο Διαφωτιστής. Ήταν πολλά. Και σίγουρα ήταν Ήρωας. Όχι σαν αυτούς με τα κολάν των Mondy Pythons. Αλλά από τους άλλους. Αυτούς που υπερασπίζονται το θάρρος της γνώμης τους και την ανάγκη υποστήριξης του Δίκαιου με το αίμα τους. Διαχρονικά!

Δυστυχώς, ζούμε ξανά μια περίοδο στερούμενης δικαίου, μιας περιόδου που χρειάζεται στο χωροχρόνο να αναστοχαστεί το ποια είναι η χώρα, ποια η θέση μας μέσα σε αυτή και ποιες οι σχέσεις μας με τους γύρω. Ο Κώστας Λογαράς αναζητά μια σχέση με το χώρο και τη χώρα (Βήμα 18/9) και αποτυπώνει πλέρια το τι γίνεται και το τι πρέπει να γίνει.

Τα πράγματα είναι όντως πιο δύσκολα από ότι φαίνονται. Και δεν αναφερόμαστε στις δόσεις του Κράτους και των πολιτών που μετά δυσκολίας καταβάλλονται, αλλά στην ανάγκη να ενδυναμώσουμε τις ζωές μας και τις κοινωνίες μας με αντίβαρα ηθικής και πολιτισμικής αξίας, ικανά να αντισταθούν στην οικονομική λαίλαπα. Τα χωριά μας σβήνουν. Οι πλουτοπαραγωγικοί πόροι αυτοί που εγγυώνται την βιωσιμότητα του τόπου, υποθηκεύονται με τρόπο ανάξιο, όχι από τους ξένους –το ατέρμονο σύμπλεγμα του νεοέλληνα-, αλλά από τους ίδιους μας τους εαυτούς. Η ύπαιθρος μας, αυτή η πραγματική μάνα που τάιζε όλα τα παιδιά της και φυλούσε προσεχτικά το πλεόνασμα –αν και όπου υπήρχε- ερήμωσε γιατί οι περισσότεροι από εμάς φύγαμε, σπουδάσαμε και χάσαμε την επαφή μας με τη γη. Το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι το δημοσιονομικό! Είναι το διατροφικό και θα χτυπήσει τις πόρτες μας σύντομα.

Το μέλλον προκύπτει από πολλαπλές διακλαδώσεις. Το τι είμαστε και που θα οδηγηθούμε δεν καθορίζεται από το τι ήταν οι πρόγονοί μας. Σεβασμός στο χθες, αλλά χρειάζεται επειγόντως να αγωνιστούμε για το αύριο. Όχι γκρίνιες για το ποιοι ήμασταν, αλλά όραμα για το ποιοι μπορούμε να γίνουμε αύριο. Έτσι και οι νεκροί θα έχουν την αγαλλίαση ότι οι διάδοχοί τους άφησαν κάτι στα χώματά τους εκτός από μνημόσυνα και πιετισμούς. Έτσι και εμείς θα είμαστε πιο ήσυχοι για την συνεισφορά μας, αντί να καθόμαστε οικτίροντας την τύχη μας και να μοιρολογούμε πάνω από τα άδεια ταμεία.το μέλλον προκύπτει απο διαρκείς διακλαδώσεις επιλογών

Ετοιμάζεται να μπει ο Οκτώβριος. “Πήραμε τη ζωή μας λάθος κι αλλάξαμε ζωή” που λέει και ο ποιητής. Το λάθος δεν είναι ότι ασχολούμαστε με τα δημοσιονομικά. Το λάθος είναι ότι δεν ασχολούμαστε με τίποτα άλλο!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s