Η Γενεαλογία της Νύκτας και τα Ονειροπαράθυρα

Standard

Αναπάντεχα αντάμωσα τη ζωγράφο Ισμήνη Μπονάτσου και το έργο της. Κοιτώντας τις σκούρες χρωματικές συγχορδίες στον καμβά, δεν μπορούσα να πιστέψω ότι μετά τον El Bosco, τον Ντε Κίρικο και τον Εγγονόπουλο θα ξανάνιωνα τούτο το τυρβικό συναίσθημα που με συνέπαιρνε πριν πολλά χρόνια κοιτώντας τους (ακόμη και σήμερα).

Γάτες, γάτες παντού, διάφανες, ημιδιαφανείς, αδιόρατες. Κάπου ξεπήδησε και ο Schroedinger. Σκιές και φωτόνια εναλλάσσονται, φλαμανδικά χτενίσματα του 16ου αιώνα, πρόσωπα Φαγιούμ….φεγγάρια –κυρίως- και ήλιοι στη γενεαλογία της νύχτας και ένα σκοτάδι, επιτέλους απενοχοποιημένο, όπως ακριβώς θα ήθελα και πολλοί άλλοι να το φαντάζονται, παιδιόθεν, πριν αρχίζουν να το φοβούνται και γιατί όχι, ίσως, και το «σκοτεινό» επέκεινα.

Ατενίζοντας το έργο της Μπονάτσου, ως μη ειδικός, αλλά ως αποστασιοποιημένος παρατηρητής  (beauty is in the eye of the beholder), έστω και με την πρώτη ματιά στην οθόνη του υπολογιστή, με ότι και αν συνεπάγεται αυτό, νιώθεις ένα θεραπευτικό συναίσθημα και ένα αναγάλιασμα.

Η Μπονάτσου δεν είναι επίνομος και μιμηλή. Είναι σφόδρα επινύκτιος. Δεν έχω καταλάβει ακόμη αν προσδοκά το φως της ημέρας ή αν έχοντας λατρέψει τη νύχτα, νεφελοσκεπή ή αστερόεσσα με τη Σελήνη, πλάθει τη μαγική μυθολογία και τον παραμυθητικό Λόγο που όλοι χρειαζόμαστε (είτε το παραδεχόμαστε είτε όχι). Μπορεί και να μην χρειάζεται να καταλάβω. Αρκεί που το μάτι μου αχόρταγα και η ψυχή μου υπέρμετρα, ξαφνιάστηκαν και ευφράνθηκαν.

Η Μνημοσύνη μνημείο χρώματος και τα Ονειροπαράθυρα, ευτυχώς, δεν είναι από αλουμίνιο. Κάπου εδώ μπαίνει ο Sakamoto, οι Mandalay και οι Massive Attack.

«Αντίο» (180x110cm)

Είχα ξεκινήσει να γράψω για την “Κρίση (sic) ως μια εκ των Καλών Τεχνών”, αλλά μετά από τη θέαση του έργου της Μπονάτσου σκέφτηκα ότι οι Καλές Τέχνες ειδικά στην Ελλάδα, μπορούν κατ’ ουσία να αποδιώξουν και την αξιακή Κρίση, επανιδρύοντας την διαλεκτική του Κάλλους με το καθημερινό, αυτό που χάθηκε εδώ και καιρό.

Γι’ αυτό καταθέτω αυτές τις σκέψεις που πλημμύρισαν το μυαλό και τα σπλάχνα μου. Το στίγμα σας κυρία Μπονάτσου γενναίο και καθάριο, το πινέλο σας αυτόνομο, προσωπικό και ελπιδοφόρο, το τελάρο ανεπαρκές να χωρέσει την προοπτική και το ξεχείλισμα των αισθημάτων σας.

Σας Ευχαριστώ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s